Historia szkoły

Historia Szkoły Podstawowej w Ścinawce Średniej.

O szkole w Ścinawce Średniej znajdujemy ślady dopiero w pierwszej połowie XVII wieku. W latach 20-tych XXw. podjęto decyzję o budowie nowej siedziby szkoły przy głównej trasie do Nowej Rudy. W 1927 roku rozpoczęto budowę a 5 czerwca 1928 roku nastąpiło uroczyste otwarcie 8-klasowej szkoły katolickiej przeznaczonej dla ok. 330 dzieci. Projektantem tego oryginalnego, utrzymanego w neobarokowym (sygnaturka) i neoklasycystycznym (elewacja) stylu budynku był inżynier Alfred Umlauf.

Kierownictwo Szkoły

1945 – 1946

Antoni Knapik

1946 – 1947

Ks. Władysław Błaszczyk – p.o. kierownika szkoły.

1947 – 1956

Mieczysław Pitrus

1956 – 1959

Bronisława Pitrus

1959 – 1981

Józef Borowski

(Od 1973 do 1976 był też Gminnym Dyrektorem Szkół w gminie Ścinawka Średnia)

1981 – 1992  

Irena Topór

1992 – 2001  

Ryszard Ryll

2001

Janina Acman p.o. dyrektora szkoły

2001-2003

Anna Chyc

2003-2004

Janina Acman p.o. dyrektora szkoły

2004 - nadal

Barbara Sobczyńska ( w latach 1999 – 2004 pełniła funkcję dyrektora Gimnazjum, a od 2004 r. występuje jako dyrektor Zespołu Szkół)

Przegląd wydarzeń z dziejów Szkoły

21 sierpnia 1945 r. nominację na kierownika Publicznej Szkoły Powszechnej w Skałecznie Średnim (była to najstarsza polska nazwa miejscowości) otrzymał Antoni Knapik. Dzieci w szkole było ok. 60 (pod koniec roku 130). Początkowo pracował sam ale od 27 października przybył 2 nauczyciel, Karol Skwarczyński, a w maju 1946 roku przybyła jeszcze Irena Danek.

W 1947 r. uczniowie otrzymali po raz pierwszy podręczniki. Wcześniej praca na lekcjach musiała odbywać się bez książek, czasami nawet brakowało materiałów piśmiennych – uczniowie pisali na odwrocie starych poniemieckich kartek.

W 1949 r. w programach szkolnych pojawiły się zmiany. Wprowadzono podział nauki na 2 etapy:

klasy I-IV - etap propedeutyczny,

klasy V-VII – pierwsza systematyka.

W wychowaniu zaczęła obowiązywać ideologia marksistowska, którą autorzy kroniki szkolnej przetłumaczyli w uproszczony sposób: „W ciągu roku starano się wychować nowy typ wychowanka, na wzór Związku Radzieckiego przodownika pracy, stachanowca” (fragment kroniki szkolnej).

W 1959 r. ciągły wzrost liczby uczniów (już 427) spowodował potrzebę wprowadzenia drugiej zmiany (uczniowie kończyli naukę o 17:35). W tym też roku szkolnym kierownikiem szkoły został Józef Borowski. Rozpoczął się najdłuższy, bo 22-letni, okres rządów jednego kierownika w historii szkoły.

W 1966 r. tym roku szkolnym po raz pierwszy wprowadzono klasę VIII. Liczba uczniów sięgnęła liczby 597 w 17 oddziałach. Nauka odbywała się na 2 zmiany a uczniowie kończyli naukę o godz. 18:10.

We 1967 r. wsi powstał Komitet Budowy Szkoły. Liczba uczniów osiągnęła liczbę 642 w 18 oddziałach i trzeba było pomyśleć o nowej szkole. Mieszkańcy dobrowolnie się opodatkowali i zadeklarowali pomoc w pracach budowlanych. Opracowana została dokumentacja nowej szkoły wraz z projektem. Miało w nim być 13 izb lekcyjnych i upragniona przez uczniów sala gimnastyczna. Komitet Budowy Szkoły nawiązał kontakt z Zakładami Azotowymi w Kędzierzynie, które przekazały na budowę szkoły 1000000 złotych i przyrzekły dalszą pomoc finansową (Cała budowa miała kosztować 7,5 mln). W zamian za to szkoła miała służyć jako budynek kolonijny dzieciom pracowników Zakładów Azotowych. Plany budowy szkoły przewidywały, że w 1970 roku miał stanąć budynek w stanie surowym. Jednak pojawił się nieoczekiwanie problem – brak inwestora, który podjąłby się tej budowy. Przez kilka lat panowała ogólna niemoc organizacyjna. W niewyjaśnionych okolicznościach pieniądze przeznaczone na budowę szkoły gdzieś „zniknęły”. Jedna z wersji mówi o przeznaczeniu kwoty zebranej przez Komitet Budowy Szkoły na budowę Liceum Ogólnokształcącego w Nowej Rudzie, sztandarowej inwestycji powiatu noworudzkiego w latach siedemdziesiątych. Efektem tych wydarzeń było to, że mieszkańcy Ścinawki Średniej poczuli się oszukani i nieufnie odnosili się do późniejszych planów budowy czy rozbudowy szkoły.

W 1973 r. rozpoczęto realizację projektu 10-letniej ogólnokształcącej szkoły średniej. Wprowadzono obowiązek uczęszczania dzieci 6-letnich na zajęcia wychowania przedszkolnego. W Ścinawce Średniej zmiany wiązały się z utworzeniem gminy Ścinawka Średnia. Szkoła stała się Zbiorczą Szkołą Gminną a Józef Borowski, jej dyrektor – Gminnym Dyrektorem Szkół. Jako Zbiorcza Szkoła Gminna przyjmowała ona uczniów z 3 filii – Raszkowa, Ścinawki Górnej i Bieganowa (później również Tłumaczowa).

W 1974 r. ponownie podjęto inicjatywę – tym razem z pomocą władz gminy – rozbudowy szkoły. Tym razem miało to być dobudowanie min. sali gimnastycznej, gabinetu lekarskiego, pracowni z.p-t dla dziewcząt i jadalni z zapleczem na 150 osób. W planach była też budowa domu nauczycielskiego dla dwóch rodzin. W 1976 r., po likwidacji gminy Ścinawka Średnia, szkoła przejęła w użytkowanie budynek przy ul. Mickiewicza.

W 1978 r. w szkole pojawiła się inicjatywa przyznania szkole patrona. Zapadła decyzja o wyborze Jarosława Iwaszkiewicza na patrona szkoły (zmarł w 1980 roku). 2 czerwca 1981 r. nastąpił moment nadania szkole imienia.

W 1981 r. wprowadzono w szkole 5- dniowy tydzień nauki.

Od kilku lat w szkole istniała, utworzona przez Irenę Topór, Izba Pamięci. Otrzymała ona różne nagrody i wyróżnienia już wcześniej, ale w 1986 r. uznano ją za najlepszą w województwie wałbrzyskim. Nagrodą był puchar kuratora i 7 tys. zł. na rozwój Izby.

Druga połowa lat osiemdziesiątych stała pod znakiem sukcesów szkoły także w dziedzinie artystycznej. Zespół wokalno instrumentalny prowadzony przez Wandę Chyc otrzymał nagrody i wyróżnienia min. na Wojewódzkim Przeglądzie Szkolnych Zespołów Artystycznych i Festiwalu Piosenki Zuchowej i Harcerskiej. W 1990 r. związku z dużymi zmianami w Polsce, również w szkole wiele się zmieniło. „Odchudzono” programy szkolne, wprowadzono naukę religii do szkół. Szkoły przeszły pod nadzór kuratorium.

Zakończył się wreszcie remont stołówki i można było uruchomić dzięki temu dożywianie dzieci. Po raz pierwszy od roku 1950 uczniowie poznawali inny niż rosyjski język obcy – był to język francuski.

W 1991 r. szkoła otrzymała budynek byłego przedszkola i dzięki temu część dzieci z oddziałów przedszkolnych i klas pierwszych i drugich mogła się uczyć w wyremontowanych pomieszczeniach.

W 1996 r. szkolna drużyna piłkarska pod kierownictwem Kazimierza Kota osiągnęła największy sukces. Wzięła udział w Finale Krajowego Szkolnego Turnieju Piłki Nożnej o puchar prezydenta RP, prezesa PZPN i Kazimierza Górskiego. W zawodach, które odbyły się w Cetniewie koło Władysławowa, drużyna zajęła 4 miejsce a jeden ze ścinawskich uczniów, Sebastian Biela, został królem strzelców turnieju.

Po katastrofalnej powodzi w lipcu 1997 r. w szkole urządzono tymczasowo mieszkania dla rodzin poszkodowanych przez powódź. Dzięki pomocy przedszkola w Poznaniu, prewentorium w Rabce, szkoły w Janowcu Wielkopolskim i fundacji Gerdy Landemann z Holandii, dzieci ze Ścinawki mogły spędzić wakacje poza terenami dotkniętymi powodzią.

W roku szkolnym 1999/2000 po raz ostatni uczniowie uczęszczali do klasy VIII szkoły podstawowej, a uczniowie klas IV rozpoczęli naukę według nowych programów zgodnych z reformą. Tym samym zakończył się stary a rozpoczął nowy etap sześcioletniej szkoły podstawowej. Rozpoczęło również funkcjonowanie Gimnazjum, które korzystało z tych samych budynków co Szkoła Podstawowa.

Zmniejszająca się liczba uczniów sprawiła, że władze gminy zdecydowały w 2004 r. o połączeniu Szkoły Podstawowej i Gimnazjum i utworzeniu Zespołu Szkół w Ścinawce Średniej, który funkcjonuje do chwili obecnej. Od 2007 r. placówka otworzyła oddziały integracyjne i od tej pory używa nazwy: Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi w Ścinawce Średniej.

W 2007 r. przy nadal niedokończonym budynku szkoły wzniesiono halę sportową, a w 2010 roku wznowiono prace przy głównym budynku, który został oddany uroczyście 2 września 2013 r. Ma w nim siedzibę Szkoła Podstawowa, natomiast w starym budynku funkcjonuje Gimnazjum.

opracował: Tadeusz Bieda